vrijdag 8 maart 2013
Interview Orlando
I went to visit Orlando at their weird but wonderful cabin in the woods, Silence du Monde.
maandag 4 maart 2013
zaterdag 23 februari 2013
Interview Lou Barlow
I did an interview with Lou Barlow of Dinosaur Jr. and Sebadoh for the mighty Incendiary Magazine
"CAUSE CARING IS RUDE" INCENDIARY TALK TO LOU BARLOW
Prior to Dinosaur Jr.’s Paradiso gig, Incendiary sought out nineties indie luminary Lou Barlow for a chat.
Navigating through Loobiecore.com, Lou Barlow's "vast and confusing” website, is quite an entertaining way to spend your typical lazy weekend afternoon. A fragmented, oddball collage of old photographs, homemade videos, rarities and numerous handwritten scribbles (there is even a cat section!). But Loobiecore doesn't just stockpile zany Barlow-witticisms. Some of the content is genuinely moving. The candid low budget music videos filmed from Barlow's LA residence for instance - in particular the one for Take Advantage off his 2009 solo-effort Goodnight Unknown. Another is a touching anecdote on his late friend Elliott Smith (where Barlow conveniently mentions the late singer-songwriters penchant for making delicious blueberry muffins). "(Loobiecore) is meant to be a little world unto its own", he mumbles at Paradiso’s backstage area while chomping down a piece of baloney sandwich. "When I first went online and went to websites, I liked the idea of not knowing where stuff was. And how you could sort of hide away things and work your way through almost like this little maze. I didn't have the idea to make it easy to navigate."
One of the wackier bits is Barlow's Klassix-page, which includes various audio files and cock-and-bull ramblings of singular early recordings. One briefly documents an alleged run-in with Mark Lanegan in Seattle back in '91. Apparently, Losercore - a track from Barlows lo-fi pet project Sentridoh - rubbed the former Screaming Trees-singer the wrong way. "No bullshit", Barlow smirks. "(Lanegan) was really high. He was just really aggressive. That song in particular seemed to make some people really angry." He chuckles. "There are more people that had negative reactions to it. Henry Rollins didn't like it either." Barlow reenacts the punk rock icon's displeasure with the poorest Rollins-impression imaginable.
"At the time - especially when I was releasing that music - I don't think it was acceptable to be so self deprecating. Rock music was really macho for a long time. Nirvana had a lot of self deprecating humility and humor in their songs. Yet it was so forceful…", Barlow laments. While Dinosaur Jr.'s origins were rooted in hardcore-outfit Deep Wound, Lou Barlow quickly discovered he wasn't cut out to become an archetypical punk rock afficionado. "The things that I took from music that I love is that you should be yourself. For me to do that is to combine heavier sounds with lyrics - or a vocal approach - that was vulnerable. It's about expressing myself. To me, music is mostly imitation, which is not a bad thing. I mean, I do love music that imitates other music."
The reason why Barlow still exerts himself with Dinosaur Jr. has nothing to do with imitation whatsoever. Neither does he intend to rekindle with the past glory of the grand trinity that wasDinosaur (1985), You’re Living All Over Me (1987) and Bug (1988). On the contrary: he simply takes pride in the notion of Dinosaur Jr. still being a unique band among peers. "Obviously, Dinosaur Jr. has a sound that people identify with. It's an identifiable sound. The way that Murph (Emmett Jefferson "Patrick" Murphy III, IM), myself and J. play together is unique. I understand music well enough to realize that having such a unique sound is rare. Not many bands have such an identifiable sound." Dinosaur Jr.'s distinctive blend of feral guitar onslaught and brooding songwriting was a far cry from Deep Wound's puerile, high octane power chord attack. Barlow: "Within the earlier songs I witnessed a lot of the relationships around J. We spent a lot of time together, we had a lot of friends in common. I saw him writing about all these situations, I thought it was brilliant! Nowadays, his lyrical thrust seems a little less vivid. Actually, after I left the band I didn't see much of that personal touch. I really liked how edgy and angry the earlier songs were."
Falling out with J. backlashed Barlow into a spree of lo-fi recording sessions with his friend Eric Gaffney: 1987's Weed Forestin' and 1988's The Freed Man. "Yeah with Eric Gaffney...", Lou recalls."That was an incredible relationship with him. And an incredibly challenging experience. Because he's someone who doesn't find it easy to work with anybody." These two records foreshadowed Barlows other well-known indie-rock outfit: Sebadoh. Where Dinosaur Jr.'s output was driven by Mascis's austere, low key disposition, Sebadoh's three pronged songwriting blitz applied an “all-eggs-in-one-basket” kind of hierarchy between Barlow, Gaffney and Jason Loewenstein.
Barlow says he hasn't spoken to Gaffney since Sebadoh's reunion tour of 2007. "I think he's okay, I think he's making music again. Eric is someone who wants to make all the decisions. And I was someone who also wanted to make all the decisions. I really had a strong belief in him and I collaborating. But ultimately...Eric really doesn't want to collaborate with me." (He laughs apologetically). Nonetheless, Barlow still considers the first lo-fi recordings with Gaffney - up until 1993's Bubble And Scrape - his creative pinnacle. Unfortunately, largely due to Gaffneys increasing paranoia over finances, Barlow and Loewenstein eventually replaced him with Bob Fay. While Fay didn't possess Gaffneys aptitude and fancy, he was a more easy going and manageable personality. Barlow approached his songwriting in a more practical functional way..These circumstances led to the more basic, unambiguous MO of 1994's Bakesale and 1995's Harmacy.
Lou Barlow's tendency to entangle himself creatively with likewise brainy rare bird-types was once again evident in The Folk Implosion, the band he formed with songsmith John Davis. With The Folk Implosion, Barlow gained perhaps his biggest commercial success contributing to the soundtrack of the Larry Clark-flick Kids. Its lead single, Natural One, peaked at No. 20 in the American Mainstream Rock Charts. The collaboration between Barlow and Davis remained a fruitful one, until the latter became increasingly spooked with being recognized publicly outside of the shows. The Folk Implosion - eventually fizzling to obscurity in 2004 - was yet another case of two different individuals becoming creatively compatible within a gradually defunct environment.
By the time Barlow moved to Los Angeles with his family, he began to mellow out significantly. Yet curiously enough, he feels family life hasn’t changed his career perspective all that much...if at all. “Which is almost…a BAD thing”, a somewhat dumbstruck Barlow remarks. “Because in a lot of ways I should probably be more…business-oriented? I’m still kind of driven by the same things, and I work at the same pace.” In his makeshift home studio, Barlow allows himself to be as prolific as ever. He tends to gravitate towards musicians close to him, like The Melvins’ skinsman Dale Crover (who helped Barlow demo his Dinosaur Jr.-songs) and multi-instrumentalist Imaad Wasif, with whom Barlow briefly played in The Folk Implosion after John Davis quit the band.
The mini-documentary for his 2009 solo-album Goodnight Unknown shows an off the wall glimpse into Lou’s musical conscience. Thirty minutes of tumultuous, artistic soul searching, almost like a full-motioned version of the many odd snippets of idiosyncratic randomness found on Loobiecore. It suggests that up until now, Barlow has never embraced music as something to carve a career out of. His wistful singing voice and bittersweet lyrical drifts are the means that help him come to grips with his own personal demons. Whether this could eventually become detrimental to paying the mortgage or providing scholarships for his three children, Barlow expresses concern. “Kids are expensive. And to make a future for them (ponders)…I'm not really making a future for them. Which makes me wonder why I have to do things exactly the same way”, he chuckles sardonically. “Hopefully things will work out.”
Barlow believes that finally coming to (relatively healthy) terms with both Sebadoh and Dinosaur Jr. will set things in motion. He confirms that the new Sebadoh-album is being mixed as we speak. “We did an EP last year, The Secret EP, from the same session. I was very happy with it. I pretty excited about the album, I know it’s going to be a very strong record...but that doesn’t mean much, you know?”, he playfully quips. “In my opinion Sebadoh-records are always really passionate statements. Looking back at it now. It’s hard to identify with the band, it's hard to figure out where our center is.” One would argue that the bands’ noted elusiveness is more asset than deficiency. “It’s something we are definitely still pursuing”, Barlow admits.
Rude, one of two Barlow-penned songs off Dinosaur Jr.’s latest LP I Bet On Sky (Recognitionbeing the other), aptly documents the adjustments he made as a band member. “When you're being passionate about something or voicing your concerns, you are trying to pour energy into a situation. And hopefully, draw a reaction out of it. It's not specifically about J., but something I find in general with the people I'm closest to. Sometimes they just don't want any care, so you just lay off and let them be themselves.” With the release of I Bet On Sky, Dinosaur Jr. has matched the output the band had accomplished before Mascis kicked Barlow out of the band.
Is it conceivable that J. has acknowledged Barlows importance to Dinosaur Jr. by now? Barlow shakes his head. “I think having the band together is enough of an acknowledgement. We’ve been holding it together for a while. And we’re in our eighth year after the reunion. That’s all the acknowledgement, all the proof I need.”, Lou affirms. “Over the years you learn what to expect from certain people. Some people are very demonstrative: they tell you they want you, they need you, or they shake your hand. Then there are people who aren't like that.. And there are people sort of in-between - I'm kind of an in-between person. There are parts of myself where I identify with J.'s lack of expression in a way. I can be like that myself, you know.”
Around the time of Dinosaur Jr.’s reunion, Barlow realized it was he who had to make some compromises to safeguard these fragile, tenuous musical ecosystems. Treading unpredictable waters and poking at bee hives could potentially turn awry. Barlow nods. “I have to accept that some people don't want to be okay. They feel vulnerable. And they need to be in control. And for me to let go and allow people to be like that, I have to weigh in my own wants and needs and say, “maybe this IS asking too much. Maybe I shouldn’t continue pursuing something the other person is resisting against. Maybe I should listen.” I think for a long time I pursued things that drew resistance. In Dinosaur Jr. it's definitely an interesting balance for me to care so deeply about it and to let it go at the same time. To let it be what it is, to trust J.'s creative instincts. Just letting him be who he is without applying any pressure.”
As a result, Dinosaur Jr. may still be little more than perfect strangers off stage; but on it they form a more tightly knit unit than ever before. At Paradiso’s main hall, the band revisits one from the old days: an emphatic cover of Deep Wounds' Training Ground. “School sucks!”, a worked up Barlow yells, while casually discharging some rogue blasts from his bass amp. “But...it’s necessary!”, he immediately backpedals, wearily catching his breath.
Or you could just become a rock star instead.
maandag 28 januari 2013
donderdag 20 december 2012
Herrek herbergt jeugdherinneringen uit Papua: “Je had altijd een uitzonderingspositie”
Herrek
(Interview: Jasper)
Herrek herbergt jeugdherinneringen uit Papua: “Je had altijd een uitzonderingspositie”
Bron: File Under
Herrek is het pseudoniem van Gerrit van der Scheer (Bonne Aparte, Adept, LUIK) - het is de Indonesische uitspraak van zijn Nederlandse voornaam. Een muzikaal geesteskind dat Van der Scheer pakweg in 2008 begon, maar pas vier jaar later komt bovendrijven met een volwaardige full-length getiteld Watku Dulu. Een album dat net als Gerrits vorige projecten moeilijk te plaatsen is - je hoort hem dan ook niet snel andere muzikanten of bands noemen als referentie. Een muzikant die driftig blijft creëren, puur vanuit eigen intuïtie en gevoel, maar altijd binnen een bepaald kader. Waktu Dulu illustreert Gerrits jeugd als zoon van een predikant in een klein afgelegen dorpje op het eiland Papua, herinneringen die als een soort bubbel in zijn psyche wezenlijk zijn gebleven.
Bron: File Under
Herrek is het pseudoniem van Gerrit van der Scheer (Bonne Aparte, Adept, LUIK) - het is de Indonesische uitspraak van zijn Nederlandse voornaam. Een muzikaal geesteskind dat Van der Scheer pakweg in 2008 begon, maar pas vier jaar later komt bovendrijven met een volwaardige full-length getiteld Watku Dulu. Een album dat net als Gerrits vorige projecten moeilijk te plaatsen is - je hoort hem dan ook niet snel andere muzikanten of bands noemen als referentie. Een muzikant die driftig blijft creëren, puur vanuit eigen intuïtie en gevoel, maar altijd binnen een bepaald kader. Waktu Dulu illustreert Gerrits jeugd als zoon van een predikant in een klein afgelegen dorpje op het eiland Papua, herinneringen die als een soort bubbel in zijn psyche wezenlijk zijn gebleven.
Je begon in 2008 al met Herrek. Wat is de reden waarom je pas vier jaar later met een nieuw album komt?
Gerrit: ‘Toen het in 2008 een beetje naar voren kwam, had ik namelijk al een album klaar liggen. Dat was niet Waktu Dulu - dat komend jaar uitkomt - maar een ander album. In het begin had ik altijd zodanig gewerkt dat ik demo's maakte, die ik vervolgens ging instuderen. En vervolgens met een band ging opnemen op cd. Ik wilde dat een keer anders doen: die hele plaat zelf afmaken, zonder dat iemand zich er nog mee bemoeide. Behalve ikzelf en iemand die het mee opnam. Het eindresultaat, dat kon vervolgens alles voorstellen, zonder dat ik mij hield aan een bepaalde bandbezetting. Omdat het puur vanuit creatie kwam, zonder de beperkingen van een band. En dan wilde ik dat vervolgens met een band gaan spelen.’
‘Het eerste gedeelte van dat plan ging goed. Die plaat was heel tof geworden. Vervolgens gingen we repeteren met een band. Dat liep wat stroever dan ik had gehoopt. Ook omdat het allemaal nieuwe mensen waren. Daardoor vond ik niet echt een klik binnen die band, waardoor er veel mensen weer vertrokken en erbij kwamen. Eigenlijk kwam het nooit tot het punt waar je écht goed live kon spelen, die plaat echt naar voren kon bréngen wat dat betreft. Toen heb ik besloten van “okay, ik wil eerst op zoek naar een goede band.”. Toen dat lukte was ik inmiddels al een klein beetje klaar met het materiaal dat ik had opgenomen. Dan ga ik liever verder met materiaal wat voor mijzelf nog actueel is, waar ik zelf nog enthousiast van word. Dat heeft allemaal veel tijd gekost natuurlijk, vandaar. Inmiddels ben ik dus met een nieuwe band verder gegaan met deze nieuwe liedjes. Nu is het album klaar.
Het materiaal dat je over had, is dat nog ergens uitgebracht? Via een release op jouw label Samling misschien?
‘Nee, daar is tot op heden niets mee gebeurd, Het is een plaat die ik mooi vind en die af is. Die heb ik gewoon liggen. Op dit moment zie geen goede weg om het te brengen. Misschien dat dit later nog komt, nu is het een ding dat in de kast ligt.’
Zijn er wel raakvlakken tussen de ‘oude’ Herrek en de ‘nieuwe’ Herrek?
‘Voor mij is Herrek meer een manier van werken. Heel lang geleden in 2008 had ik een plaat met Bonne Aparte gemaakt. Dat was heel duidelijk vanuit een bepaald concept gedaan. Bonne Aparte is voor mij alleen het hardste wat ik kan maken. Alleen wat mij frustreert mogen de onderwerpen zijn. Op die manier best wel gekaderd zeg maar. Herrek is ook een synoniem van mijn naam. Vandaar dat het voor mij op een bredere manier staat voor wat ik mooi vind, met meer ruimte voor nuances, verschillende perspectieven. De ene plaat zou dus heel veel van de andere kunnen verschillen. Toch zoek ik zelf wel altijd naar een bepaalde cohesie.’
Met Herrek staat jouw jeugd in Indonesië momenteel centraal?
Nee…wel voor Waktu Dulu, maar die vorige plaat, die ging daar helemaal niet over.
Herrek is wel de uitspraak van jouw naam in Indonesië, vandaar dat ik me afvroeg of het altijd een centraal thema is in dit project.
‘Ja klopt, in dit geval komt de naam heel dichtbij. En de titel, het onderwerp van de plaat.’
Wat betekent Waktu Dulu eigenlijk?
‘Het is Indonesisch voor "vroeger".’
Waarom ben je in Indonesië, en in het specifiek, Papua beland?
“Mijn vader is een predikant. Voor zendingswerk vertrok hij naar Indonesië, hij nam het hele gezin mee. Het is een klein dorpje waar hij werkte, alleen maar te bereiken via de rivier, waar je ook met een watervliegtuig op kon landen. Dat was ook echt de enige manier om daar te komen.”
Een bijzondere omgeving voor een kind om op de groeien. Hoeveel kun jij je nog herinneren? Of hebben je ouders veel naverteld?
“Ik kan me juist écht dingen herinneren. Dat is ook waarom ik dit als thema heb bedacht om Waktu Dulu op te nemen. Ik vind het hele bijzondere herinneringen, omdat ik ze heb opgedaan toen ik héél jong was. Toen keek je nog naar de wereld op een hele kinderlijke wijze, zonder oordelen. Op een pure, nieuwsgierige manier, maar gewoon alleen maar dingen in je opnemen. Als ik in Nederland had gewoond dan was ik deze herinneringen van die periode in mijn leven waarschijnlijk allang kwijt. Of in elk geval overgeschreven door nieuwe herinneringen die ik daar aan kon koppelen, totdat ik er uiteindelijk waardeoordelen aan ging plakken. Maar nu is het gewoon omdat het zo'n totáál andere wereld is dan hier. Het is een geïsoleerde herinnering die gewoon blijft bestaan als een soort blokje in mijn hersenen. Dat vond ik een heel mooi gegeven. Daarom wilde ik daar graag wat liedjes over maken.”
Omdat die herinneringen zo wezenlijk zijn, merk je dat het infantiele gedeelte ook een beetje dichtbij je blijft?
‘Wel in hoe je daar over nadenkt. Je herinnert je bepaalde dingen, en soms kom je er - nadat je het al héél lang weet - van hé, dat ging toch altijd zo, en zo? En nu denk ik weleens van, ‘was dat niet vreemd?”, “had dat niet anders gekund?” Daar ga je erover nadenken. Toen was het gewoon zo, en stelde je niet zoveel vragen.’
In je eerste negen levensjaren leer je meer, en ontwikkel jij je mentaal en fysiek sneller dan in welke periode dan ook. Hoe ging je bijvoorbeeld om met leeftijdsgenoten?
‘Ja, ik kan er wel dingen van herinneren ja. Wij waren het enige blanke gezin daar in het dorpje, Je had altijd een uitzonderingspositie. Op een rare manier kan dat voor je werken, of heel erg tegen je. Wij waren eigenlijk volstrekt afhankelijk van hen, want zij konden jagen en aan de grondstoffen komen om van te leven. Mijn ouders, die bakten er natuurlijk niks van. Wij waren dus ergens heel afhankelijk van hen, maar dat werd vaak andersom gevoeld. In hun ogen had mijn vader heel veel geld, had heel veel initiatieven: hij nam een soort leidersrol op zich binnen het dorp. De ene keer wilde juist iedereen met je spelen omdat je schoenen aan kon doen, en dat we met schoenen aan konden voetballen. De volgende keer mochten ze niet met blanke kinderen te spelen omdat als je anders ‘besmet’ zou raken. Dus het kan van twee kanten tegen elkaar op werken. Dat klinkt misschien een beetje dramatisch, ik heb dat nooit als zodanig ervaren. Pas later ben ik gaan nadenken over die uitzonderingspositie. Op dat moment was dat gewoon mijn rol binnen het dorpje.’
Tegenwoordig zie je kinderen moeiteloos omgaan met iPads, telefoons en andere gadgets. Leerde jij sneller aan te passen aan de leefwijze en activiteiten van de bevolking dan bijvoorbeeld je ouders?
‘Misschien ergens wel. Ik vind dat moeilijk om te zeggen, omdat je als kind spelenderwijs al heel erg bezig bent met dat soort dingen. Wat ik me het meest kan herinneren was, wat wij het vaakst deden was: of we gingen kogeltjes maken met klei, om vervolgens met een katapult de hele dag vogeltjes te gaan schieten. En wat we schoten, dat namen we mee, gooiden we thuis op het vuur om later op te eten (lacht). Of we zwommen in de rivier, dan hadden wij duikbrillen op. We maakten van breinaalden, elastiekjes een soort harpoen om rivierkreeften mee te vangen. Het gebeurde heel vaak spelenderwijs. Soms ging je het oerwoud in op zoek naar bepaalde vrucht die een hele sterke rode kleurstof had, waarmee je jezelf helemaal rood kon verven. Er was elke dag gewoon een soort van plan, heel vaak gerelateerd aan natuur, dieren of jagen.’
In een ander interview vertelde je over het leren omgaan met de natuur de omgeving. Is dat een esoterische leer, of meer een natuurlijke leefwijze in het dorp?
(denkpauze) Kijk, die mensen die daar wonen, zitten daar al generaties lang. Ze zijn helemaal vergroeid met hun omgeving en onvoorwaardelijk daarmee verbonden. De Indonesische regering had op een gegeven moment bedacht dat Papua een beetje achterliep. Het moest zich daar sneller ontwikkelen. Dus wat dachten ze, ze leven nu van de jacht. Volgende stap: vee houden. Dus werden er koeien gedropt in het dorpje en gezegd: "Jullie mogen ze niet doodschieten, want dan krijgen jullie op je kop van de regering.”
Dit met de hoop dat ze gemolken werden of iets anders. Maar dat gebeurde dus niet. Dus die koeien die lopen een beetje rond, schijten het hele dorp onder en vreten de groenten op. De bewoners durfden ze niet af te maken, dus werd er geprobeerd ze maar te verjagen naar het oerwoud. Je kunt zoiets niet opleggen. Die mensen zaten heel erg in een bepaalde fase: het oerwoud bood ze al voedselbronnen en ze wisten al hoe ze dat heel efficiënt konden verzamelen. Ze wisten al wanneer het de juiste tijd was om te jagen, of om vruchten te gaan zoeken. Dat soort dingen wisten ze allemaal. Maar veehouderij, dat snapten ze niet.'
Wat heeft bij jou persoonlijk veel indruk achtergelaten?
‘Als je daar ook woont, besef je hoe ontzettend veel je juist leert van de bewoners. Hoe geduldig de samenleving daar was, hoe onvoorwaardelijk ze voor elkaar gingen binnen her dorp. Er was een inwoonster, die was een beetje gek. Ze had ook weinig familie - een kind - maar daar moest zij eigenhandig voor zorgen. Zelf was ze waarschijnlijk een beetje geestelijk gehandicapt. Niemand had echt een band met haar, want ze was gewoon "gek" eigenlijk. En toch, als je aan haar kwam, dan kwam je aan het dorp. Ze zouden haar nooit laten verhongeren. Onvoorwaardelijk wordt er voor elkaar gezorgd, dat was mooi om te zien.’
Na zeven jaar kom je terug naar Nederland, was dat een cultuurshock voor je? Je ervaart voor het eerst de Nederlandse cultuur in zijn hoeveelheid.
‘Ja klopt, maar mijn broer en mijn zus hebben die grote schok meer gevoeld. Ze wisten minder goed wat ze er mee aan moesten. Met mij, ook dat heb ik meer beleefd als iets gewoons. Ik wist dat we terug naar Nederland gingen, we waren ook al eens een keer op verlof geweest tussendoor. Details worden dan wat belangrijker. Voor mij was het gewoon een gegeven. Ik heb me er verder niet zo druk over gemaakt. Wat ik er bijvoorbeeld heel tof aan vond: in Indonesië, als je dan al auto's tegenkwam, waren het van die busjes, of jeeps. Die lage auto's in Nederland vond ik heel vet! ‘
Was het bijvoorbeeld moeilijk om je aan te passen op school?
‘Ik vond het raar dat in Nederland je hele leven bestond uit naar school gaan. De hele dag school, je hield geen tijd over om iets leuks te doen. In Indonesië kreeg ik van mijn moeder les: van zeven tot elf 's ochtends had ik les, en daarna vrij. Ik denk dat ik als kind altijd opvatte als een nieuwe situatie. Nu ik vooral bezig ben met het maken van muziek, bevind ik me heel erg in de "culturele sector" waarbij je weet krijgt van subculturen, genres, niches en weet ik veel wat. Als ik in Indonesië was blijven wonen, dan zou ik nooit echt een Indonesiër zijn geweest.’
Voel jij je weleens een allochtoon in Nederland?
'Ik voel me gewoon een Nederlander. Maar voor mij is het niet zo moeilijk om verder te kijken dan een landgrens. Om verder te kijken dan wat nu om me heen zie. Ik weet dat er veel andere manieren van leven bestaan."
Het debuutalbum van Herrek Waktu Dulu komt op 15 februari uit bij Snowstar Records. Op 11 januari staat de band op Eurosonic.
Gerrit: ‘Toen het in 2008 een beetje naar voren kwam, had ik namelijk al een album klaar liggen. Dat was niet Waktu Dulu - dat komend jaar uitkomt - maar een ander album. In het begin had ik altijd zodanig gewerkt dat ik demo's maakte, die ik vervolgens ging instuderen. En vervolgens met een band ging opnemen op cd. Ik wilde dat een keer anders doen: die hele plaat zelf afmaken, zonder dat iemand zich er nog mee bemoeide. Behalve ikzelf en iemand die het mee opnam. Het eindresultaat, dat kon vervolgens alles voorstellen, zonder dat ik mij hield aan een bepaalde bandbezetting. Omdat het puur vanuit creatie kwam, zonder de beperkingen van een band. En dan wilde ik dat vervolgens met een band gaan spelen.’
‘Het eerste gedeelte van dat plan ging goed. Die plaat was heel tof geworden. Vervolgens gingen we repeteren met een band. Dat liep wat stroever dan ik had gehoopt. Ook omdat het allemaal nieuwe mensen waren. Daardoor vond ik niet echt een klik binnen die band, waardoor er veel mensen weer vertrokken en erbij kwamen. Eigenlijk kwam het nooit tot het punt waar je écht goed live kon spelen, die plaat echt naar voren kon bréngen wat dat betreft. Toen heb ik besloten van “okay, ik wil eerst op zoek naar een goede band.”. Toen dat lukte was ik inmiddels al een klein beetje klaar met het materiaal dat ik had opgenomen. Dan ga ik liever verder met materiaal wat voor mijzelf nog actueel is, waar ik zelf nog enthousiast van word. Dat heeft allemaal veel tijd gekost natuurlijk, vandaar. Inmiddels ben ik dus met een nieuwe band verder gegaan met deze nieuwe liedjes. Nu is het album klaar.
Het materiaal dat je over had, is dat nog ergens uitgebracht? Via een release op jouw label Samling misschien?
‘Nee, daar is tot op heden niets mee gebeurd, Het is een plaat die ik mooi vind en die af is. Die heb ik gewoon liggen. Op dit moment zie geen goede weg om het te brengen. Misschien dat dit later nog komt, nu is het een ding dat in de kast ligt.’
Zijn er wel raakvlakken tussen de ‘oude’ Herrek en de ‘nieuwe’ Herrek?
‘Voor mij is Herrek meer een manier van werken. Heel lang geleden in 2008 had ik een plaat met Bonne Aparte gemaakt. Dat was heel duidelijk vanuit een bepaald concept gedaan. Bonne Aparte is voor mij alleen het hardste wat ik kan maken. Alleen wat mij frustreert mogen de onderwerpen zijn. Op die manier best wel gekaderd zeg maar. Herrek is ook een synoniem van mijn naam. Vandaar dat het voor mij op een bredere manier staat voor wat ik mooi vind, met meer ruimte voor nuances, verschillende perspectieven. De ene plaat zou dus heel veel van de andere kunnen verschillen. Toch zoek ik zelf wel altijd naar een bepaalde cohesie.’
Met Herrek staat jouw jeugd in Indonesië momenteel centraal?
Nee…wel voor Waktu Dulu, maar die vorige plaat, die ging daar helemaal niet over.
Herrek is wel de uitspraak van jouw naam in Indonesië, vandaar dat ik me afvroeg of het altijd een centraal thema is in dit project.
‘Ja klopt, in dit geval komt de naam heel dichtbij. En de titel, het onderwerp van de plaat.’
Wat betekent Waktu Dulu eigenlijk?
‘Het is Indonesisch voor "vroeger".’
Waarom ben je in Indonesië, en in het specifiek, Papua beland?
“Mijn vader is een predikant. Voor zendingswerk vertrok hij naar Indonesië, hij nam het hele gezin mee. Het is een klein dorpje waar hij werkte, alleen maar te bereiken via de rivier, waar je ook met een watervliegtuig op kon landen. Dat was ook echt de enige manier om daar te komen.”
Een bijzondere omgeving voor een kind om op de groeien. Hoeveel kun jij je nog herinneren? Of hebben je ouders veel naverteld?
“Ik kan me juist écht dingen herinneren. Dat is ook waarom ik dit als thema heb bedacht om Waktu Dulu op te nemen. Ik vind het hele bijzondere herinneringen, omdat ik ze heb opgedaan toen ik héél jong was. Toen keek je nog naar de wereld op een hele kinderlijke wijze, zonder oordelen. Op een pure, nieuwsgierige manier, maar gewoon alleen maar dingen in je opnemen. Als ik in Nederland had gewoond dan was ik deze herinneringen van die periode in mijn leven waarschijnlijk allang kwijt. Of in elk geval overgeschreven door nieuwe herinneringen die ik daar aan kon koppelen, totdat ik er uiteindelijk waardeoordelen aan ging plakken. Maar nu is het gewoon omdat het zo'n totáál andere wereld is dan hier. Het is een geïsoleerde herinnering die gewoon blijft bestaan als een soort blokje in mijn hersenen. Dat vond ik een heel mooi gegeven. Daarom wilde ik daar graag wat liedjes over maken.”
Omdat die herinneringen zo wezenlijk zijn, merk je dat het infantiele gedeelte ook een beetje dichtbij je blijft?
‘Wel in hoe je daar over nadenkt. Je herinnert je bepaalde dingen, en soms kom je er - nadat je het al héél lang weet - van hé, dat ging toch altijd zo, en zo? En nu denk ik weleens van, ‘was dat niet vreemd?”, “had dat niet anders gekund?” Daar ga je erover nadenken. Toen was het gewoon zo, en stelde je niet zoveel vragen.’
In je eerste negen levensjaren leer je meer, en ontwikkel jij je mentaal en fysiek sneller dan in welke periode dan ook. Hoe ging je bijvoorbeeld om met leeftijdsgenoten?
‘Ja, ik kan er wel dingen van herinneren ja. Wij waren het enige blanke gezin daar in het dorpje, Je had altijd een uitzonderingspositie. Op een rare manier kan dat voor je werken, of heel erg tegen je. Wij waren eigenlijk volstrekt afhankelijk van hen, want zij konden jagen en aan de grondstoffen komen om van te leven. Mijn ouders, die bakten er natuurlijk niks van. Wij waren dus ergens heel afhankelijk van hen, maar dat werd vaak andersom gevoeld. In hun ogen had mijn vader heel veel geld, had heel veel initiatieven: hij nam een soort leidersrol op zich binnen het dorp. De ene keer wilde juist iedereen met je spelen omdat je schoenen aan kon doen, en dat we met schoenen aan konden voetballen. De volgende keer mochten ze niet met blanke kinderen te spelen omdat als je anders ‘besmet’ zou raken. Dus het kan van twee kanten tegen elkaar op werken. Dat klinkt misschien een beetje dramatisch, ik heb dat nooit als zodanig ervaren. Pas later ben ik gaan nadenken over die uitzonderingspositie. Op dat moment was dat gewoon mijn rol binnen het dorpje.’
Tegenwoordig zie je kinderen moeiteloos omgaan met iPads, telefoons en andere gadgets. Leerde jij sneller aan te passen aan de leefwijze en activiteiten van de bevolking dan bijvoorbeeld je ouders?
‘Misschien ergens wel. Ik vind dat moeilijk om te zeggen, omdat je als kind spelenderwijs al heel erg bezig bent met dat soort dingen. Wat ik me het meest kan herinneren was, wat wij het vaakst deden was: of we gingen kogeltjes maken met klei, om vervolgens met een katapult de hele dag vogeltjes te gaan schieten. En wat we schoten, dat namen we mee, gooiden we thuis op het vuur om later op te eten (lacht). Of we zwommen in de rivier, dan hadden wij duikbrillen op. We maakten van breinaalden, elastiekjes een soort harpoen om rivierkreeften mee te vangen. Het gebeurde heel vaak spelenderwijs. Soms ging je het oerwoud in op zoek naar bepaalde vrucht die een hele sterke rode kleurstof had, waarmee je jezelf helemaal rood kon verven. Er was elke dag gewoon een soort van plan, heel vaak gerelateerd aan natuur, dieren of jagen.’
In een ander interview vertelde je over het leren omgaan met de natuur de omgeving. Is dat een esoterische leer, of meer een natuurlijke leefwijze in het dorp?
(denkpauze) Kijk, die mensen die daar wonen, zitten daar al generaties lang. Ze zijn helemaal vergroeid met hun omgeving en onvoorwaardelijk daarmee verbonden. De Indonesische regering had op een gegeven moment bedacht dat Papua een beetje achterliep. Het moest zich daar sneller ontwikkelen. Dus wat dachten ze, ze leven nu van de jacht. Volgende stap: vee houden. Dus werden er koeien gedropt in het dorpje en gezegd: "Jullie mogen ze niet doodschieten, want dan krijgen jullie op je kop van de regering.”
Dit met de hoop dat ze gemolken werden of iets anders. Maar dat gebeurde dus niet. Dus die koeien die lopen een beetje rond, schijten het hele dorp onder en vreten de groenten op. De bewoners durfden ze niet af te maken, dus werd er geprobeerd ze maar te verjagen naar het oerwoud. Je kunt zoiets niet opleggen. Die mensen zaten heel erg in een bepaalde fase: het oerwoud bood ze al voedselbronnen en ze wisten al hoe ze dat heel efficiënt konden verzamelen. Ze wisten al wanneer het de juiste tijd was om te jagen, of om vruchten te gaan zoeken. Dat soort dingen wisten ze allemaal. Maar veehouderij, dat snapten ze niet.'
Wat heeft bij jou persoonlijk veel indruk achtergelaten?
‘Als je daar ook woont, besef je hoe ontzettend veel je juist leert van de bewoners. Hoe geduldig de samenleving daar was, hoe onvoorwaardelijk ze voor elkaar gingen binnen her dorp. Er was een inwoonster, die was een beetje gek. Ze had ook weinig familie - een kind - maar daar moest zij eigenhandig voor zorgen. Zelf was ze waarschijnlijk een beetje geestelijk gehandicapt. Niemand had echt een band met haar, want ze was gewoon "gek" eigenlijk. En toch, als je aan haar kwam, dan kwam je aan het dorp. Ze zouden haar nooit laten verhongeren. Onvoorwaardelijk wordt er voor elkaar gezorgd, dat was mooi om te zien.’
Na zeven jaar kom je terug naar Nederland, was dat een cultuurshock voor je? Je ervaart voor het eerst de Nederlandse cultuur in zijn hoeveelheid.
‘Ja klopt, maar mijn broer en mijn zus hebben die grote schok meer gevoeld. Ze wisten minder goed wat ze er mee aan moesten. Met mij, ook dat heb ik meer beleefd als iets gewoons. Ik wist dat we terug naar Nederland gingen, we waren ook al eens een keer op verlof geweest tussendoor. Details worden dan wat belangrijker. Voor mij was het gewoon een gegeven. Ik heb me er verder niet zo druk over gemaakt. Wat ik er bijvoorbeeld heel tof aan vond: in Indonesië, als je dan al auto's tegenkwam, waren het van die busjes, of jeeps. Die lage auto's in Nederland vond ik heel vet! ‘
Was het bijvoorbeeld moeilijk om je aan te passen op school?
‘Ik vond het raar dat in Nederland je hele leven bestond uit naar school gaan. De hele dag school, je hield geen tijd over om iets leuks te doen. In Indonesië kreeg ik van mijn moeder les: van zeven tot elf 's ochtends had ik les, en daarna vrij. Ik denk dat ik als kind altijd opvatte als een nieuwe situatie. Nu ik vooral bezig ben met het maken van muziek, bevind ik me heel erg in de "culturele sector" waarbij je weet krijgt van subculturen, genres, niches en weet ik veel wat. Als ik in Indonesië was blijven wonen, dan zou ik nooit echt een Indonesiër zijn geweest.’
Voel jij je weleens een allochtoon in Nederland?
'Ik voel me gewoon een Nederlander. Maar voor mij is het niet zo moeilijk om verder te kijken dan een landgrens. Om verder te kijken dan wat nu om me heen zie. Ik weet dat er veel andere manieren van leven bestaan."
Het debuutalbum van Herrek Waktu Dulu komt op 15 februari uit bij Snowstar Records. Op 11 januari staat de band op Eurosonic.
zondag 28 oktober 2012
Interview Efterklang
A brief article I did on Danish group Efterklang. I interviewed vocalist Casper Clausen about the creative process surrounding their latest LP Piramida.
Abonneren op:
Posts (Atom)